Stel de bandleden even voor (incl leeftijd, woonplaats, instrument)


- Veerle Dierckx woont in Emblem bij Lier, speelt de eerste en enige viool bij De Vaganten. Ze geeft muzieklessen aan kinderen, geeft keramiekateliers voor volwassenen, is 42 jaar en heeft twee grote zonen. Zij kwam in 2008 de groep versterken en gaf zo de "final touch" aan de unieke klank van de Vaganten van vandaag.

- Chris De Winter woont in Wilrijk, speelt basgitaar, fwarsfluit, mondmuziek en bongo's en bouwde zo mee aan de weg die De Vaganten in 2004 wilden uitgaan. Hij werkt in de sociale sector met wolwassenen, is net 50 jaar geworden en heeft twee grote kinderen.

- Herwig Van Horenbeeck woont nog altijd in Mortsel. Hij speelt gitaar - een Martin D28 die hij kocht ten tijde van het Newport Folkfestial (USA) halfweg de jaren 60 - en 5-string banjo. Op 30 mei wordt hij 75. Hij heeft twee grote kinderen. Vagant vanaf de beginperiode.

  1. -Paul Heyninck woont al meer dan 45 jaar in Hoboken. Hij speelt gitaar en ukelele, op een bescheiden manier, maar voelt zich vooral in z'n element als zanger. Vagant vanaf het eerste uur. Ook hij is nu al de 72 gepasseerd. Hij heeft twee kinderen en vijf kleinkinderen.


Hoe zijn de Vaganten ontstaan?

PAUL :

Rond 1952 begon in Hoboken een groepje van vier broers in kleine parochiezalen op te treden als THE DOCKX BROTHERS. Zij brachten voornamelijk een Engelstalig repertoire en countrymuziek. In 1958 stopten twee van de vier broers, maar Jozef Van den Bergh en ikzelf konden hen onmiddellijk vervangen zodat de groep bleef bestaan. In 1959 werd gezocht naar een waardige vervanger voor de derde broer. Leo Cools, net zoals ik van het Valaar (Wilrijk) was de geknipte muzikant daarvoor. Hij speelde piano en mandoline en leerde al snel contrabas spelen. We waren weer terug met z'n vieren en konden de wondere showbizzwereld gaan ontdekken.

In 1963 wonnen we de Grote Belgische Varietéprijs van Radio Luxemburg in het Kursaal van Oostende en in datzelfde jaar werden we ook nog eens laureaat in de wedstrijd ONTDEK DE STER van de Vlaamse Televisie (zeg maar de voorloper van "Belgians got talent"....)

HERWIG :

In 1965 kwam ik bij de groep. Onze grote voorbeelden waren toen het Chad Mitchell trio, The Brothers Four en The Kingston Trio. We zongen Angelsaksische folksongs in de authentieke versie of ik maakte een leuke vertaling. Geleidelijk aan brachten we zo steeds meer Nederlandstalige nummers tot we op aandringen van Miel Cools en Bert Broes uitsluitend in onze eigen taal gingen zingen. Dat was duidelijk de allerbeste keuze die we konden maken, want de kleinkunst veroverde stormenderhand alle podia in Vlaanderen.

In 1966 werd dan ook logischerwijze gekozen voor onze nieuwe naam : DE VAGANTEN. Deze nieuwe naam deed het helemaal!


Waar komt die naam Vaganten vandaan?

HERWIG :

Van het Latijn 'vagari', hetgeen betekent 'zwerven, rondlopen'. Vaganten waren lagere geestelijken en studenten die in de 12de eeuw hun liederen zongen in kroegen en kastelen. Het was de lagere klasse van de troubadours (trouvères, Minnesänger enz.)

Maar denk ook maar eens aan de CARMINA BURANA, de beroemde verzameling van vagantenliederen, op muziek van Carl Orff (1895-1982)

PAUL :

Ik studeerde Moderne Talen in het regentaat en onze leraar Nederlands schreef ook toneelstukken. In één van z'n toneelstukken "DE BALLADE VAN DE DRIE VAGANTEN" speelde ik de rol van zo'n vagant. Zo kwamen we op het idee om onze groep zo te noemen. De naam had ook iets historisch en symbolisch : vaganten waren een soort studenten die van kasteel tot kasteel trokken, hun liedjes zongen om geld te verdienen en om het daarna ... te verbrassen..... Raar volkje was het wel. Aan de hand van een middeleeuwse tekst heb ik dan ons lijflied "DE VAGANT" geschreven. ..... Geef toe, die nieuwe naam was een schot in de roos!


Hoeveel albums hebben jullie opgenomen?

HERWIG :

Wij hebben vijf "vinyl-elpees" opgenomen, vier singles, één verzamel-cd en in 2012 één nieuwe cd .

In 1966 : "EEN KWINT-SLAG MET DE VAGANTEN". Hij werd live ogenomen in mijn jeugdclub LUYT van Mortsel. Een sublieme ervaring!

De tweede elpee "DE VAGANTEN" werd door Miel Cools gemaakt. Het was een elpee met prachtige gedichten en veel werk van Bert Broes (de vader van Boer Bavo...).

PAUL :

Vanaf toen schreven we ook zelf alle muziek.

In 1974 maakten we dan onze schitterendste elpee "DE VAGANTEN" (nogmaals), in samenwerking met de beste tekstschrijvers, allemaal eigen composities en magistrale arrangementen van Gaston Nuyts. Dat was superklasse! We behoorden toen tot de topklasse van de kleinkunst en we stonden op alle podia, naast de allergrootste namen zoals Shaffy en List, Boudewijn De Groot, Dimitri Van Toren, Della Bosiers, Vanuytsel, Vermandere, De Wilde enz. enz ...echt iedereen, dus veel te veel om op te noemen. In 1970 reeds stonden we zo fier als wat op de eerste NEKKANACHT .

HERWIG :

Toen we dan in 1978 als duo verder gingen optreden, hebben we nog een elpee gemaakt : "EEN KWESTIE VAN TIJD" met o.a. veel werk van Huguette De Backer, Jos Van der Veken en Anton Van Wilderode. Ook weer met veel eigen composities.


Grootste successen?

PAUL :

In 1983 schreef ik een kerstliedje. Dat ging een raar leven lijden. Het was nergens te koop in de winkel want de maatschappij ging failliet - o, wat jammer ! - op de dag van de release. En toch ... in elk koor en in elke school werd het jaar na jaar gezongen : "IN DECEMBER KORT VOOR NIEUWJAAR"..

Buiten dit liedje kunnen heel weinig mensen een nummer van De Vaganten noemen. Dat is ook logisch , want wij hebben nu eenmaal nooit een hit gescoord. Wij zijn nog altijd bekend en overal waar we komen, kennen de mensen onze naam wel degelijk en weten ze dat we kleinkunst-iconen geweest zijn. Onze naam is bekend, onze liedjes zijn dat niet. En toch gaan er wel belletjes rinkelen wanneer we titels noemen : BRUSSEL, DE VAGANT, HEER HALEWIJN, DE DORPSIDIOOT, DINSKA BRONSKA, IK LEEF VAN TOP TOT TEEN ....

HERWIG :

De reden hiervoor is voor de hand liggend. Een nummer kan een succes worden als het genoeg op de radio te horen is. En daar wrong het schoentje, vooral tijdens de laatste jaren .... Wij "pasten niet meer in het profiel " van onze familiezender Radio 2....

PAUL :

Na Guido Cassiman (Radio Brabant !) heeft er op de VRT in feite nooit iemand voor ons gevlamd..... Dus werden wij vrijwel nooit in de speellijsten gezet. Daar en alleen daar wordt beslist of je het als artiest maakt of niet. Je moet zorgen dat je in dat huis de juiste personen kent, anders lukt het je niet. We hebben het altijd en tot en met onze laatste cd (release 2012) ondervonden. Er waren heel zeker nummers bij die hadden kunnen aanslaan. Maar als één persoon mag beslissen of je nummers gedraaid worden of niet en die persoon vindt jouw muziek maar niks.....ja, dan weet je het wel.....


Beste herinneringen?

CHRIS :

Zowat elk Vagantenoptreden! Elke keer heerlijk genoten, veel gelachen (soms dubbel gelegen op het podium met opmerkingen van Herwig...)

Ook wel eens discussies rond belangrijke beslissingen gehad, maar altijd afgesloten in harmonie. En dat moeten mensen gevoeld hebben op het podium, die harmonie, dat samen musiceren als vier verschillende mensen met als resultaat één harmonieus geheel.

En optreden in het Sportpaleis, dàt is wel een ervaring. Zeker als het applaus komt! Dat klinkt als een stormvlaag. Maar de dag erna optreden in een klein buurthuisje, geeft dan weer een mooi contrast en veel plezier. Geregeld bleven we nakaarten, soms samen met onze geluidsman, en daar werden dan weer nieuwe plannen gesmeed.

VEERLE :

De beste herinneringen heb ik aan het warme applaus van ons publiek. Dat mensen ons kwamen vertellen dat ze geraakt werden door de teksten, door de kleur van de samenzang, door de melodieën van de instrumenten die tussen de zang door weeft. Dat mensen zichtbaar genoten van onze muziek doet me veel deugd. We hebben vele mensen een ontspannen avond bezorgd waar ze veel in konden herkennen, waar ze zich op hun gemak en samen met andere mensen konden amuseren. En maakt het niet meer uit of je in een parochiezaal speelt of in het sportpaleis. Het verschil mogen ervaren tussen die twee maakt je een rijker muzikant.

HERWIG :

Ik heb heel wat mooie herinneringen aan de vele optredens voor een enthousiast publiek dat graag inging op de uitnodiging tot meezingen. Vele optredens eindigden met een staande ovatie.

PAUL :

In die 50 lange jaren hebben we toch wel vele mooie momenten en dagen gekend. Ik denk nu aan de havenconcerten in Bremen, samen met Guido Cassiman, aan de eerste NEKKANACHT in 1970, de zalige avonden en nachten met Miel Cools in de Schuur van Noorderwijk, en recent nog de NEKKANACHT van 2012 toen Willem Vermandere ons uitnodigde. Van een waardering gesproken ....ABSOLUTE TOP !

HERWIG :

En onze reis naar Amerika, 10 dagen Detroit, door de Vlamingen ter plaatse uitgenodigd.


Gemiste kansen?

HERWIG :

De medewerking van de media was zeer sporadisch.

PAUL :

Alles kan beter! Dat is nu eenmaal de waarheid. Toch denk ik dat wij alles uit onze loopbaan gehaald hebben wat we konden verwachten.

Onze muziek heeft ons veel voldoening geschonken. Natuurlijk hadden wij ooit graag gezongen op de Markt van Brussel, En nee, in Nederland kenden ze ons niet. En dan?

Maar één gemiste kans wil ik toch wel vermelden, omdat die mij als artiest heeft geraakt. Toen de plannen bekend werden gemaakt dat er een Red Star Line Museum zou komen in Antwerpen, ontmoette ik, in Redu, per toeval, onze schepen van cultuur (Mr. Heylen). Ik vertelde hem over De Vaganten, over ons lied "DINSKA BRONSKA" en over mijn verzuchting. Zou er een plaatsje kunnen voorzien worden voor dat mooie Nederlandstalige lied dat gaat over de Red Star Line (tot vandaag het enige lied over de RSL), gezongen door een Antwerpse groep, geschreven door de Antwerpse dichter Karel Van den Oever ?

Zes jaar lang heb ik daarover onderhandeld en toen uiteindelijk het Museum werd geopend, bleek alles zinloos geweest te zijn... Er was zelfs geen plaats voor ons om het lied eenmalig te brengen tijdens de opening. ,Ik heb ook nooit eeen antwoord gekregen waarom er geen plaatsje was voor ons mooie lied.

Dat vind ik echt wel een gemiste kans!

En ons kerstlied...

CHRIS :

Wat ik gemist heb, is van vrienden en kennissen horen zeggen: ik heb jullie liedje op de radio gehoord. Dat zou wel deugd gedaan hebben. Zeker na de release van onze eigentijdse CD in 2012, met vele mooie en enkele "onverwachte" liedjes van De Vaganten. Maar daar had men geen aandacht voor op onze openbare omroep, die ons toch zou moeten vertegenwoordigen?! Maar dat het mooie liedjes waren, vernamen we toch van de mensen na elk van onze optredens.


Wat zouden jullie anders doen nu je terugblikt op jullie carrière?
HERWIG :
Elke vogel zingt zoals hij gebekt is. We zouden het waarschijnlijk niet anders kunnen doen, maar waarschijnlijk ook niet willen doen.

PAUL :

Bij ons bekt het Nederlands nu eenmaal wel .... Veel anders zou ik niet doen. Ik ben tevreden met wat ik uit mijn loopbaan gehaald heb.

Wel zou ik proberen om me beter te omringen met mensen die vooral de juiste relaties hebben met de radio. Via de nationale zenders werd en wordt een carrière gemaakt. Ook vandaag is het nog altijd belangrijk dat je dagelijks in de gebouwen van de VRT rondloopt om daar 'de juiste' contacten te leggen. Daar komt het op aan, want op die manier kom je aan bod, krijg je meer aandacht en vooral meer airplay. Wie veel gedraaid wordt, verdient ook weer erg veel auteursrechten (als je zelf auteur en componist bent) en die grote sommen geld kan je weer investeren in nieuwe en betere producties. Zo zet je je trein op de sporen. Zorg dat je erbij hoort !

Zolang je echter een beroep uitoefent dat de meeste tijd van je vraagt, lukt dat natuurlijk niet. Kiezen voor amateur blijven of beroeps worden is de grote moeilijke keuze, zeker als je een gezin hebt.

Ik ben echter tevreden met de keuze die ik gemaakt heb.


Hoe omschrijven jullie de muziek van de Vaganten?

PAUL :

We brachten technisch perfect gezongen creaties uit de rijke Vlaamse poëzieschat en we zetten muziek op teksten van de grote leveranciers van kleinkunst, zoals Jaak Dreesen, Louis Verbeeck, Bert Broes, Huguette De backer. Op die manier waren we toch al zeker van kwalitatieve teksten, iets waar vroeger zoveel aandacht aan besteed werd.

HERWIG :

De melodieën hadden duidelijk hun wortels in de folkmusic van de jatren 60 , vallend onder de naam kleinkunst of luisterlied. De Angelsakssiche invloeden waren dus nooit ver weg. Het instrumentarium heeft de composities dan ook altijd beïnvloed.

PAUL :

We waren ook leraars en we probeerden toch wel - ook al was het ongewild - mooie muziek en waardevolle teksten 'mee te geven' aan ons publiek. En geef toe : in feite is dat vandaag nog altijd zo voor vele artiesten ... die in het Nederlands (durven) zingen. Ik heb geen hoge pet op van Vlaamse popartiesten die zich uitsloven om in een cliché-Engels of tweedehands-Engels de top te bereiken. Ik zeg aan die jonge bengels : "Ach jongens toch, probeer het eerst eens in 't Nederlands ..."

HERWIG :

Hoewel er een evolutie is waar te nemen in onze muziek, kunnen we toch zeggen dat we vandaag nog altijd blijven entertainen in een ontspannen, opgewekte sfeer. Een beetje satire is nooit ver weg natuurlijk, maar het poëtische blijft toch ook een steunpilaar.

VEERLE :

Mooie, grappige, ontroerende, poëtische, eerlijke… teksten worden op een warme wijze gebracht. Tekst en muziek worden zo verweven met elkaar dat ze elkaars uitdrukking erg versterken, en dat is uniek. Dat we niet alleen op het podium het goed met elkaar kunnen vinden , maar ook daarnaast kan je gewoon horen. Het is muziek die klopt, het hart van De Vaganten doet dat ook.

PAUL :

Zelf ben ik de laatste jaren veel beginnen schrijven, omdat ik na de leraarsloopbaan meer energie in de groep kon gaan steken. Ik wilde ook absoluut nog een cd maken met de nieuwe bezetting omdat zowel Veerle als Chris zulke enthousiaste vaganten waren. Veerle speelde vroeger viool op elk continent en Chris leidde vele bands tot zelfs een 13-koppige funck en soulorkest. Maar toen ze die oude Vaganten vervoegden, waren ze echt tevreden. De combinatie is ongemeen verrassend om zien en horen. Jong en oud in een mooie vriendschapsband.

Door hun inbreng werden onze nieuwe nummers stuk voor stuk boeiend en verrassend.

HERWIG :

De arrangementen die zij uitwerkten, waren zo overtuigend en daardoor konden wij ons publiek de laatste jaren moeiteloos meenemen naar onze kleinkunstwereld, die wereld van liedjes zonder franjes, met fijne humor en sterke poëzie. En met overtuiging!

PAUL :

Die cd is er dus ook gekomen in 2012. "ONVERWACHT"....

"Ik min je meer en meer", "Ballade van de blauwe orchidee" , "Sjansen" en "Boegbeeld" "Sommige", "Ik ga de zonnestralen tellen" , Stad on de beek", Vlaanderen, ik hou van jou".. "De leste rechte lain" enz...

CHRIS :

Maar nu spelen we alweer een pak nieuwe nummers waaronder ons "Vagantentestament", "Wie zingt, blijft langer jong", "Het laatste glas" en "De wind zat niet mee".

PAUL:

Ja, dit laatste nummer schreef ik in Ierland, juni 2013, op de dag dat ik het bericht kreeg dat onze goeie vriend Miel Cools overleden was... Die schok moest ik verwerken. Ik wou dat gevoelen niet laten wegebben, daarom moest ik onmiddellijk m'n gedachten en gevoelens aan het papier toevertrouwen. En dat is gelukt.

VEERLE :

De meeste liedjes van de Vaganten zijn luisterliedjes.

Mooie, grappige, ontroerende, poëtische, eerlijke… teksten worden op een warme wijze gebracht. Tekst en muziek worden zo verweven met elkaar dat ze elkaars uitdrukking erg versterken, en dat is uniek. Dat we niet alleen op het podium het goed met elkaar kunnen vinden , maar ook daarnaast kan je gewoon horen. Het is muziek die klopt, het hart van De Vaganten doet dat ook.


Laatste optreden: waar en wanneer? Wat mogen de toeschouwers verwachten?

HERWIG :

Op zondag 26 april 2015 spelen we ons allerlaatste concert. We brengen nogal wat klassiekers en veel van ons recentste werk. Als enige gaste verwelkomen wij de zangeres Amaryllis Temmerman.

PAUL :

Ons publiek zal dus mee kunnen werken aan de chaos in Antwerpen op die dag van de 10 miles ..... Wie er nog wil bij zijn en er ook wil geraken, neemt best z'n voorzorgen...


Met welk gevoel nemen jullie afscheid?

VEERLE :

Ik voel een grote dankbaarheid en geluk om al die ontelbare unieke momenten die we samen mochten beleven. De rijkdom van onze muzikale taal heeft zich naar hartelust kunnen ontplooien en dat gaat nooit meer voorbij. De warmte voor muziek blijft je een heel leven bij, waar of wanneer je ook nog ergens op een podium zal staan.

CHRIS :

Met een goed gevoel, blij over de mooie periode samen zijn en musiceren, fier over de resultaten, op de CD, op optredens en op YouTube, bij diverse TV- en radio-zenders, maar ook met spijt...

HERWIG :

Een gevoel van dankbaarheid dat we het zo lang hebben kunnen uitzingen (zonder staats-zender-steun). Vooral die laatste jaren met onze twee goede, jonge Vaganten erbij, waren fenomenaal!

PAUL :

Tevredenheid en fierheid. Zeker als je bedenkt dat Herwig en ik na een stilte van 14 jaar er toch in geslaagd zijn om terug iets prachtigs op te bouwen. Nu alweer meer dan tien jaren hebben we samen met onze zeer trouwe fans kunnen genieten van muziek spelen, van zingen en van steeds weer creatief zijn.

....

Natuurlijk heeft het in de loop der jaren ook meer dan eens pijn gedaan dat onze eigen radiozenders deze en ook onze andere nummers zo weinig of vaak gewoonweg niet hebben opgepikt en dat de media ons nooit gebeld hebben, maar dat mag ons in deze fase niet meer deren. Wij willen vooral de positieve kant van ons verhaal benadrukken en geven met plezier de fakkel door. We hopen dat de jongere (kleinkunst)artiesten evenveel en liefst nog meer jonge mensen zullen bereiken dan wij,  toen wij bij 'de gevestigde waarden' hoorden. Dan staan er ook hen mooie tijden te wachten. 

Zingen voor de mensen is immers het mooiste wat er is. Daar heb ik altijd in geloofd.

Maar de jaren eisen hun tol.  Onze 'laatste rechte lijn' – ook één van de nummers op die laatste cd - wordt steeds korter en dat besef groeit. En… er is ook nog zoveel anders te doen.


Naar aanleiding van het concert in Zaal Elckerlyc verscheen er ook in GVA  een laatste interview.






 

Naar aanleiding van het concert in Zaal Elckerlyc op 26 april 2015  werden De Vaganten een laatste keer geïnterviewd.